Względna objętość komory kwasowej jako biomarker związany z lizosomalnym spichrzaniem czesc 4

MEFL zmniejszyło się miesiąc po BMT, a po 3 miesiącach mieściło się w zakresie kontroli pediatrycznej. W 3 miesiące po BMT rozwinęło się chimeryzowanie dawcy i wykryto je przez obecność populacji komórek B (wstawionych, bramkowanych na komórkach jednojądrzastych). Populacje miały wysoką lub niską fluorescencję Lysotracker, z rozkładem 50:50 limfocytów B pomiędzy 2 populacjami. Pisanie HLA potwierdziło rozwój chimeryzmu dawców 50% (nie pokazano). (B) Przeanalizowano 7 pacjentów otrzymujących terapię HP-CD (Indywidualne wykorzystanie IND). Pacjentów <4 analizowano przed HP po HPV (strzałki oznaczające punkty inicjacji terapii), pacjenci 5 i 6 byli analizowani tylko za pomocą HP CD, a pacjent 7 był analizowany przed dożylnym podawaniem HP pC (bez podawania iv przez cały okres leczenia). (C) Komórki B wyizolowane z krwi pacjentów 1. 4 analizowano w celu określenia ich poziomów przechowywania GSL. Całkowite poziomy GSL porównywano przed i po dostarczeniu HP. CD dla każdego pacjenta i nanoszono osobno (niebieski, słupki błędu pochodzące z 3 niezależnych analiz analitycznych HPLC z tych samych próbek). Wykreślono również średnią z 4 pacjentów (zielony, słupki błędu pochodzące ze średnich wartości dla każdego pacjenta). * P <0,05; *** P <0,001. Nieprzewidziana potencjalna, niepożądana odpowiedź na leczenie HP-CD. Na koniec zbadano wpływ terapii HP-CD na Mlek komórkowego z limfocytów B, zarówno przed-po HPV-CD u 4 pacjentów pediatrycznych NPC1 (pacjentów 1. 4), jak i po dożylnej terapii HP. CD u 2 dodatkowych osób (pacjentów 5. i 6); wszystkie 6 osób było leczonych w ramach Indywidualnych Pacjentów Investigational New Drug (Ryc. 4B). U pacjentów <4 analiza przed-po-stawkowa wykazała gwałtowny wzrost wartości MEFL w komórkach B w odpowiedzi na leczenie pCCD, przy czym pacjenci przekraczali zakres wartości NPC pacjenta. Analiza pacjentów 5 i 6 po terapii HP. CD wykazała wartości MEFL podobne do wartości dla pacjentów 1. 3. U pacjentów <4 izolowano limfocyty B, a wszystkie 4 miały zwiększone poziomy magazynowania GSL po traktowaniu HP (3CD) (Figura 4C). Przeanalizowaliśmy również pojedynczą pre-post pacjenta po około roku dokanałowej terapii HP pC (pacjent 7). Pomimo dobrego zarządzania miglustatem, z wartością MEFL w normalnym przedziale pediatrycznym przed dooponowym leczeniem HP (3CD, pacjent 7 wykazywał również zwiększone wartości MEFL w odpowiedzi na CD (CD, chociaż nie tak duże jak u pacjentów 1. 6 z iv podawanie (Figura 4B). Omówienie Oprócz biomarkerów specyficznych dla choroby (7) przydatne byłoby posiadanie ogólnego biomarkera do pomiaru stopnia przechowywania we wszystkich zaburzeniach lizosomalnych, niezależnie od biochemicznego charakteru przechowywanej makrocząsteczki. Dlatego wybraliśmy sondę Lysotracker do badania, ponieważ mierzy ona względną objętość komory kwasowej w żywych komórkach. Zwiększona wartość Lysotrackera może odzwierciedlać powiększenie lizosomu, zwiększoną liczbę lizosomów lub jedno i drugie. Najpierw sprawdziliśmy poprawność tego testu w Npc1. /. zmutowane myszy i stwierdziły, że tempo przechowywania w mózgu i krążących komórkach B odbijają się wzajemnie; w związku z tym pomiar przechowywania w krążących komórkach B jest odpowiednim substytutem do pomiaru postępu przechowywania w mózgu. Sugeruje to, że chociaż absolutne ilości magazynowania lipidów różnią się w różnych typach komórek w NPC, tempo przechowywania jest podobne w różnych tkankach, w miarę postępu choroby, więc stosowanie biomarkerów obwodowych jest wciąż informacyjne, a także minimalnie inwazyjne dla pacjentów. Następnie zastosowaliśmy to badanie do wieloośrodkowego, międzynarodowego prospektywnego badania 106 pacjentów z NPC, obejmującego okres 5 lat. Według naszej wiedzy jest to największe badanie prospektywne, jakie kiedykolwiek przeprowadzono w neurodegeneracyjnym zaburzeniu lizosomalnym. Zazwyczaj walidacja biomarkerów obejmuje analizę wielu niezależnych kohort klinicznych, każda o wystarczającej wielkości, aby zapewnić wystarczającą moc statystyczną, w celu wyciągnięcia wniosków na temat użyteczności biomarkera. W przypadku rzadkiej choroby lizosomalnej, takiej jak NPC, jest to zdecydowanie niemożliwe ze względu na małą liczbę pacjentów. Zamiast tego połączyliśmy pacjentów z 3 niezależnych klinicznych kohort z 3 krajów, aby w wystarczającym stopniu zasilić to badanie. Chociaż biomarker ten byłby stosowany w praktyce na poziomie indywidualnego pacjenta, w niniejszym badaniu rozpoczęliśmy od analizy populacyjnej w celu określenia kohorty badania. Stwierdziliśmy, że nasilenie kliniczne całkowitej kohorty badania NPC obejmowało zakres ciężkości i dodatkowo ujawniło 6 odrębnych podgrup z różnym tempem progresji choroby. Poszczególni nieleczeni pacjenci śledzili wzdłużnie pojedynczą podgrupę, co sugeruje, że zwykłe wyliczenie całkowitego nasilenia względem wieku może mieć wartość prognostyczną, szczególnie u pacjentów w wieku powyżej 5 lat. Na poziomie populacji jasne było, że pacjenci pediatryczni z NPC mieli znacząco podwyższone poziomy barwienia Lysotrackera w krążących komórkach B, minimalnie zachodząc na te z dopasowanych wiekowo kontroli [podobne: legato motocykle, najtańsze apteki internetowe, trufla kraków ] [hasła pokrewne: papryczki 5, motochemia, deccoria galerie ]